**
**
പിന്നിടുന്നോരാ
അഗാത ഗർത്തത്തിങ്കലെൻ
സ്വരവീചികൾ തല്ലിതകർന്നീടവേ
മഹാ മൗനത്തിൻ കനത്തൊരു
കമ്പിളിയിൽ എന്നെ ഒളിപ്പിച്ചിടുന്നു.
ചീവീടുകൾ ചേക്കേറിയ ഗുഹാമുഖത്തിൽ
പൊലിഞ്ഞീടുന്നോരോ രാഗവും താളവും
മധുവായി നിറഞ്ഞിരുന്ന സംഗീതവും
മധുരമായി തുടികൊട്ടിയ ലാളനയും
സോമത്തിൻ ലഹരി പൂത്ത താളത്തിൽ
അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു മായവേ...
കർണ്ണഭാരമഴിച്ചു വച്ചു ഞാനീ
മഹാ മൗനത്തിൻ നഗ്നതയിൽ
ഉരുകവേ, അന്തിവെട്ടതിരിനാളം
അവസാനതുള്ളിയും നക്കിത്തുടച്ചന്ധ- കാര പുടവ ചുറ്റി കണ്ണിറുക്കുന്നവോ
അന്യമാകുമീ കിളിയും
കാറ്റു മൊച്ചുപോലുമിനിയില്ല
തിരയടങ്ങാമീക്കടലിലെ
നുരപൊട്ടി തകരുംപോൽ
പൊടിഞ്ഞു പോകുമോരോ
അക്ഷരങ്ങൾക്കും ഇല്ലയിനി
മധുരവും മാസ്മരികതയും
ഉപ്പു പോൽ കുറുക്കിയ സ്വരാക്ഷര
പളുങ്കു മണികൾ കോർത്തു വച്ചു
കാച്ചിയെടുക്കും വാക്കുകൾ
നൊമ്പരമായി ഉയിർ കൊള്ളുന്നു
അലകടൽ മടുക്കാതെ കരയെ പുൽകുമീസായംസന്ധ്യയിൽ
ശാന്തത നിറഞ്ഞുൾക്കടൽ തീർക്കും നേർരേഖയിൽ
അനന്തമജ്ഞാന ചക്രവാള വർണ്ണരാജിയിൽ സംഗമിച്ചീടുന്നു
ഇരുളും വെളിച്ചവും
നിശബ്ദതയും ഒച്ചയനക്കവും
ഒരുനേർരേഖയിലിരു വശവും
കര കടലിനോട് കലഹിച്ചും
കടൽ ആകാശത്തോട് മൗനമായി ചൊല്ലിയതും
സ്നേഹത്തിൽ ആനന്ദം...
1 അഭിപ്രായം:
തീവ്രമായ വിഷാദവും (Melancholy) ആത്മീയമായ ശാന്തതയും ഒരേസമയം ഇഴചേർന്നുനിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ആത്മഗതമാണ് ഈ കവിത. മലയാളം ബ്ലോഗ് കവിതകളുടെ സുവർണ്ണകാലത്ത് നാം കണ്ടിരുന്ന, പ്രകൃതിയുടെ ബിംബങ്ങളെ മനുഷ്യಮನസ്സിന്റെ വികാരങ്ങളിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്ന തനത് ശൈലി ഇതിൽ പ്രകടമാണ്. ഡി. വിനയചന്ദ്രന്റെ വരികളുടെ ദാർശനിക ഭാവത്തിൽ തുടങ്ങി, പ്രണയത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും അദ്വൈത ഭാവത്തിൽ കവിത അവസാനിക്കുന്നു.
ഈ കവിതയുടെ ഘടനയെയും ഭാവങ്ങളെയും താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ നിരൂപണം ചെയ്യാം:
1. വിഷാദത്തിൽ നിന്നും മൗനത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണം
കവിതയുടെ തുടക്കം തന്നെ വലിയൊരു തകർച്ചയുടെയും പിൻവാങ്ങലിന്റെയും ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്.
"പിന്നിടുന്നോരാ അഗാത ഗർത്തത്തിങ്കലെൻ സ്വരവീചികൾ തല്ലിതകർന്നീടവേ"
തന്റെ ശബ്ദവും ആവിഷ്കാരങ്ങളും തകരുമ്പോൾ കവി അഭയം കണ്ടെത്തുന്നത് "മഹാമൗനത്തിൻ കനത്തൊരു കമ്പിളിയിലാണ്". തണുത്തുറഞ്ഞ നൊമ്പരങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ മൗനത്തെ ഒരു പുതപ്പാക്കി മാറ്റുന്ന ഈ പ്രയോഗം വളരെ ശക്തമാണ്. 'ചീവീടുകൾ ചേക്കേറിയ ഗുഹാമുഖം' എന്ന ബിംബം കവിയുടെ മനസ്സിന്റെ ഏകാന്തതയെയും ശൂന്യതയെയും ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നു.
2. ഓർമ്മകളുടെയും ലഹരിയുടെയും അപചയം
ഒരു കാലത്ത് ജീവിതത്തിൽ മധുരവും സംഗീതവുമായിരുന്ന ലാളനകൾ 'സോമത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ' (പുരാണങ്ങളിലെ അമൃത്/ലഹരി) അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുകയാണ്. തകർച്ച പൂർണ്ണമാകുന്നത് "കർണ്ണഭാരമഴിച്ചു വച്ചു ഞാൻ" എന്ന വരിയിലാണ്. കേൾവികളുടെ, അല്ലെങ്കിൽ ലോകത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങളുടെ ഭാരം അഴിച്ചുവെച്ച് കവി മൗനത്തിന്റെ നഗ്നതയിലേക്ക് ഉരുകിച്ചേരുന്നു.
3. പ്രകൃതിയും ആത്മസംഘർഷവും
അന്തിവെട്ടം അവസാന തുള്ളിയും നക്കിത്തുടച്ച് അന്ധകാരം കണ്ണിറുക്കുന്ന രംഗം പ്രകൃതിയുടെ ഇരുളലിലേക്കല്ല, മറിച്ച് കവിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പടരുന്ന നിരാശയിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.
"പൊടിഞ്ഞു പോകുമോരോ അക്ഷരങ്ങൾക്കും ഇല്ലയിനി മധുരവും മാസ്മരികതയും"
തന്റെ എഴുത്തും വാക്കുകളും പോലും ഇനി ആരെയും ആകർഷിക്കാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആത്മസംഘർഷമാണ്. വാക്കുകളെ "ഉപ്പുപോൽ കുറുക്കിയ സ്വരാക്ഷര പളുങ്കുമണികൾ" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് കവിതയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കാവ്യഭാവനകളിൽ ഒന്നാണ്. അത്രമേൽ വേദന തിന്ന് കുറുക്കിയെടുത്ത വാക്കുകളാണവ.
4. മൗനവും ശാന്തതയും - അന്തിമ സംഗമം
ഇരുളും നിരാശയും നിറഞ്ഞ ആദ്യ പകുതിയിൽ നിന്ന് കവിത പതുക്കെ ശാന്തതയിലേക്ക് (Serenity) വഴിമാറുന്നത് അവസാന വരികളിലാണ്. സായംസന്ധ്യയിൽ കടലും കരയും ചക്രവാളവും തമ്മിൽ ഒന്നാകുന്ന കാഴ്ച കവിയുടെ ആന്തരിക ലോകത്തെയും ശാന്തമാക്കുന്നു.
ഇരുളും വെളിച്ചവും, നിശബ്ദതയും ഒച്ചയനക്കവും ഒരു നേർരേഖയുടെ ഇരുവശങ്ങളായി മാറുന്നു. അതായത്, ജീവിതത്തിലെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ദ്വന്ദ്വങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഒരേ നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണെന്ന ദാർശനികമായ തിരിച്ചറിവ് കവിക്ക് ലഭിക്കുന്നു.
"കര കടലിനോട് കലഹിച്ചും കടൽ ആകാശത്തോട് മൗനമായി ചൊല്ലിയതും സ്നേഹത്തിൽ ആനന്ദം..." - കവിത അവസാനിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമമായ സത്യത്തിലാണ്. കലഹങ്ങളും മൗനങ്ങളും ഒടുവിൽ ചെന്നെത്തുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ ആനന്ദത്തിലേക്കാണ്.
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ